 |
| عَبَسَ وَتَوَلَّىٰ {١} |
1. Ai vrenjti (fytyrën) dhe u kthye. |
| أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَىٰ {٢} |
2. Ngase atij i erdh i verbëri. |
| وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّىٰ {٣} |
3. E ku mund ta dish ti, ndoshta ai do të pastrohet. |
| أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرَىٰ {٤} |
4. Apo do të këshillohet dhe këshilla do t’i bëjë dobi! |
| أَمَّا مَنِ اسْتَغْنَىٰ {٥} |
5. E ai që nuk ndien nevojë (për Zotin) pse ka pasuri, |
| فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّىٰ {٦} |
6. Ti atij i vë veshin (i drejtohesh)! |
| وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ {٧} |
7. Po ti nuk ke përgjegjësi, pse ai nuk pastrohet. |
| وَأَمَّا مَنْ جَاءَكَ يَسْعَىٰ {٨} |
8. Ndërsa ai që nxiton dhe vjen te ti, |
| وَهُوَ يَخْشَىٰ {٩} |
9. Dhe meqë ai frikësohet, |
| فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ {١٠} |
10. E ti nuk e zë asgjë (dhe nuk ia vë veshin fjalës së tij), |
| كَلَّا إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ {١١} |
11. Jo ashtu! Në të vërtetë këto janë këshilla. |
| فَمَنْ شَاءَ ذَكَرَهُ {١٢} |
12. Kush do merr mesim nga kjo (nga Kur’ani). |
| فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ {١٣} |
13. Është këshillë në flet të çmueshme. |
| مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ {١٤} |
14. Me vlerë të lartë e të ruajtur. |
| بِأَيْدِي سَفَرَةٍ {١٥} |
15. Në duar të udhëtuesve (engjëjve udhëtues mes All-llahut e njerëzve). |
| كِرَامٍ بَرَرَةٍ {١٦} |
16. Të nderuar e të ruajtur. |
| قُتِلَ الْإِنْسَانُ مَا أَكْفَرَهُ {١٧} |
17. Qoftë mallkuar njeriu, sa mohues i fortë është ai! |
| مِنْ أَيِّ شَيْءٍ خَلَقَهُ {١٨} |
18. Po prej çkafi e krijoi Ai atë? |
| مِنْ نُطْفَةٍ خَلَقَهُ فَقَدَّرَهُ {١٩} |
19. Atë e krijoi prej një pike uji dhe e përgatiti. |
| ثُمَّ السَّبِيلَ يَسَّرَهُ {٢٠} |
20. Pastaj atij ia lehtësoi rrugën. |
| ثُمَّ أَمَاتَهُ فَأَقْبَرَهُ {٢١} |
21. Mandej atë e bëri të vdesë dhe atij i bëri varr (të varrosët). |
| ثُمَّ إِذَا شَاءَ أَنْشَرَهُ {٢٢} |
22. Pastaj kur të dojë Ai e ringjallë atë. |
| كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَا أَمَرَهُ {٢٣} |
23. Jo! Ai nuk zbatoi atë që urdhëroi Ai. |
| فَلْيَنْظُرِ الْإِنْسَانُ إِلَىٰ طَعَامِهِ {٢٤} |
24. Njeriu le të shikoje ushqimin e vet. |
| أَنَّا صَبَبْنَا الْمَاءَ صَبًّا {٢٥} |
25. Ne lëshuam shi të mjaftueshëm. |
| ثُمَّ شَقَقْنَا الْأَرْضَ شَقًّا {٢٦} |
26. Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës, |
| فَأَنْبَتْنَا فِيهَا حَبًّا {٢٧} |
27. Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra |
| وَعِنَبًا وَقَضْبًا {٢٨} |
28. Edhe rrush e perime, |
| وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا {٢٩} |
29. Edhe ullinj e hurma, |
| وَحَدَائِقَ غُلْبًا {٣٠} |
30. Edhe kopshte të dendura, |
| وَفَاكِهَةً وَأَبًّا {٣١} |
31. Dhe pemë e kullosa, |
| مَتَاعًا لَكُمْ وَلِأَنْعَامِكُمْ {٣٢} |
32. Si mjete gjallërimi për ju dhe për bagëtinë tuaj. |
| فَإِذَا جَاءَتِ الصَّاخَّةُ {٣٣} |
33. E kur të vijë ushtima (krisma e kijametit); |
| يَوْمَ يَفِرُّ الْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ {٣٤} |
34. Atë ditë njeriu ikën prej vëllait të vet, |
| وَأُمِّهِ وَأَبِيهِ {٣٥} |
35. Prej nënës dhe prej babait të vet, |
| وَصَاحِبَتِهِ وَبَنِيهِ {٣٦} |
36. Prej gruas dhe prej fëmjëve të vet. |
| لِكُلِّ امْرِئٍ مِنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ {٣٧} |
37. Atë ditë secilit njeri i mjafton çështja e vet. |
| وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُسْفِرَةٌ {٣٨} |
38. Atë ditë do të ketë fytyra të shndritura, |
| ضَاحِكَةٌ مُسْتَبْشِرَةٌ {٣٩} |
39. Të buzëqeshura e të gëzuara. |
| وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ {٤٠} |
40. Atë ditë do të ketë edhe fytyra të pluhëruara, |
| تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ {٤١} |
41. Që i ka mbuluar errësira e zezë, |
| أُولَٰئِكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ {٤٢} |
42. E të tillët janë ata mohuesit, mëkatarët. |
|
